Παρασκευή, Απριλίου 21, 2017

Δευτέρα, Μαρτίου 20, 2017

H banana έγινε 50 χρονών....

The Velvet Underground & Nico's banana is the debut album by The Velvet Underground and vocal collaborator Nico. It was originally released in March 1967 by Verve Records.

Recorded in 1966 during Andy Warhol's Exploding Plastic Inevitable multimedia event tour, The Velvet Underground & Nico would gain notoriety for its experimentalist performance sensibilities, as well as its focus on controversial subject matter expressed in many of their songs.

Though a commercial failure upon release, the record has since become one of the most influential and critically acclaimed rock albums in history, appearing at number thirteen on Rolling Stone magazine's list of the 500 Greatest Albums of All Time as well as being added to the 2006 National Recording Registry by the Library of Congress.

The Velvet Underground & Nico was recorded with the first professional line-up of The Velvet Underground, including Lou Reed, John Cale, Sterling Morrison and Maureen "Moe" Tucker. For this record Nico was included, who would occasionally sing lead with the band at the instigation of their mentor and manager, Andy Warhol. Nico sang lead on three of the album's tracks—"Femme Fatale", "All Tomorrow's Parties" and "I'll Be Your Mirror"—and back-up on "Sunday Morning". In 1966, as the album was being recorded, this was also the line-up for their live performances as a part of Warhol's Exploding Plastic Inevitable.

The bulk of the songs that would become The Velvet Underground & Nico were recorded in mid-April, 1966, during a four-day stint at Scepter Studios, a decrepit recording studio in New York City. This recording session was financed by Warhol and Columbia Records' sales executive Norman Dolph, who also acted as an engineer with John Licata.

RIP Chuck Berry

Δευτέρα, Μαρτίου 13, 2017

Gonjasufi - Mandela Effect

(x) (Intro) (0:28)
Show (Beth Gibbons/Rustin Man Cover) (2:53)
Your Maker (Daddy G Remix) (3:56)
Afrikan Spaceship (Shabazz Palaces Rework) (3:46)
Maniac Depressant (Perera Elsewhere Remix) (4:24)
When I Die (IMD Remix) (4:00)
(y) (interlude) (0:36)
The Conspiracy (Santino Romeri Remix) (3:56)
Your Maker (Anna Wise Remaker) (3:17)
Afrikan Spaceship (Ras G Ghettoscifi Remix) (4:15)
Maniac Depressant (Innsyter Remix) (2:59)
Vinaigrette (Dave Parley Remix) (3:32)
Afrikan Spaceship (King Britt Rework) (2:58)
The Kill (Moor Mother Remix) (2:17)
Etherwave feat. Tony Allen (3:13)
(z) (Outro) (1:36)

Τρίτη, Ιανουαρίου 31, 2017

Marcello Giombini - Computer Disco

The greatest euro synthi-disco album of early 80’s finally reprint by Mondo Groove Records. Original released in 1982, COMPUTER DISCO is the most Kraftwerk-ian italian production.

Marcello Giombini was a pioneer of early sequencers and in this cult LP produced cosmic synth pop a little bit italo disco oriented.

1. DISCO 1 (03:37)
2. DISCO 2 (03:44)
3. DISCO 3 (02:59)
4. DISCO 4 (04:05)
5. DISCO 5 (03:56)
6. DISCO 6 (03:54)
7. DISCO 7 (03:44)
8. DISCO 8 (03:56)

Τρίτη, Ιανουαρίου 03, 2017

A Tribe Called Quest – We Got it from Here… Thank You 4 Your service

1. The Space Program
2. We The People….
3. Whateva Will Be
4. Solid Wall of Sound (featuring Busta Rhymes and Elton John)
5. Dis Generation (featuring Busta Rhymes)
6. Kids… (featuring André 3000)
7. Melatonin
8. Enough!!
9. Mobius
10. Black Spasmodic
11. The Killing Season
12. Lost Somebody
13. Movin’ Backwards (featuring Anderson .Paak)
14. Conrad Tokyo (featuring Kendrick Lamar)
15. Ego
16. The Donald

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 30, 2016

Childish Gambino - Awaken, My Love!

1. Me and Your Mama
2. Have Some Love
3. Boogieman
4. Zombies
5. Riot
6. Redbone
7. California
8. Terrified
9. Baby Boy
10. The Night Me and Your Mama Met
11. Stand Tall

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 29, 2016

οι καλύτερες σειρες του 2016

Αν κάτι είχε καλό το 2016, αυτό είναι οι τηλεοπτικές σειρές. Καινούριες και παλιές. Αμερικάνικες και ευρωπαικές. Οι τρεις πρώτες είναι αριστουργήματα. Οι υπόλοιπες εξαιρετικές.

The Night Of

Black Mirror
The Girlfriend Experience
Better Call Saul
Stranger Things
Happy Valley
The Five
Berlin Station
Ray Donovan
The Fall
Wayward Pines
Rillington Place
The Tunnel
Ripper Street 

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 28, 2016

Το 2016 είναι ακόμα εδώ: Μετά το Πρίγκηπα φεύγει και η Πριγκήπισσα: RIP Carrie Fisher 1956 - 2016

H Carrie Fisher, ήταν η μόνη αποδεκτή πριγκήπισσα, η προγκήπισσα Leia από το A New Hope, την πρώτη ταινία Star Wars, μέχρι και την 7η ταινία της σειράς.

Who's Next?

Τρίτη, Δεκεμβρίου 27, 2016

25 χρόνια από την υποστολή της κόκκινης σημαίας με το σφυροδρέπανο και το αστέρι από το Κρεμλίνο.

Οι ευχές και οι ελπίδες εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη για τη νέα χρονιά βρίσκονται στο δυνάμωμα μιας αντικαπιταλιστικής αριστεράς, απαλλαγμένης από την ηττοπάθεια και τα λάθη του παρελθόντος, που θα δώσει μια διαφορετική προοπτική στο παγκόσμιο αντικαπιταλιστικό κίνημα, την προοπτική του σοσιαλισμού, χωρίς τη φρίκη του πολέμου και της φτώχειας. Το κίνημα έχει ανάγκη να ξεκαθαρίσει ότι αυτή η προοπτική δεν έχει τίποτα να κάνει με τα καθεστώτα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» που θεωρούνταν από τα επίσημα κόμματα της αριστεράς το αντίπαλο δέος απέναντι στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό.

Εχουν περάσει 25 χρόνια από τότε που κατέρρευσαν τα καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης και η ΕΣΣΔ, κι όμως, πολύ λίγα πράγματα έχουν γραφτεί που θα μπορούσαν να φωτίσουν τις απορίες γύρω από την κατάρρευση των σταλινικών καθεστώτων.

Οι απολογητές του καπιταλισμού έχουν κάθε λόγο να αποφεύγουν μια τέτοια συζήτηση. Τους αρκεί το απλοϊκό σχήμα ότι ο καπιταλισμός είναι ανώτερο σύστημα και ότι οι καταρρεύσεις του 1989 -91 απλά επιβεβαίωσαν αυτή την ανωτερότητα.

Σήμερα όμως αυτή η χοντροκομμένη προπαγάνδα έχει χάσει την όποια αίγλη είχε κερδίσει στη δεκαετία του ‘90. Ανοίγει η δυνατότητα για την Αριστερά να προβάλει τις δικές της απαντήσεις.

Για μια τέτοια προσπάθεια το βιβλίο του Τόνι Κλιφ παραμένει πολύτιμο. Παρόλο που κοντεύουν 70 χρόνια από τότε που γράφτηκε, διατηρεί την αξία του σα συμβολή σ’ αυτή τη συζήτηση σε πολλά και διαφορετικά επίπεδα.

Ο Κλιφ κόντρα στις επίσημες θεωρίες πρωτοέγραψε το βιβλίο το 1948 με στόχο να αποδείξει μέσα από μια ολοκληρωμένη μαρξιστική ανάλυση, ότι τα σταλινικά καθεστώτα δεν έχουν καμία σχέση με τον σοσιαλισμό, ότι δεν ήταν η συνέχεια αλλά η ανατροπή της Ρώσικης Επανάστασης. Ηταν μια περίοδο που η μεγάλη οικονομική ανάπτυξη των καθεστώτων της ανατολικής Ευρώπης αλλά και η στρατιωτική νίκη της ΕΣΣΔ απέναντι στη Γερμανία του Χίτλερ, οδήγησε στην ιδεολογική υπεράσπισή τους τόσο από τα επίσημα ΚΚ όσο και από χιλιάδες αγωνιστές σε όλο τον πλανήτη που πάλεψαν ενάντια στην φασιστική και καπιταλιστική βαρβαρότητα. Ακόμα και οι διάφορες μικρές τροτσκιστικές οργανώσεις εκείνης της περιόδου θεωρούσαν ότι η Ρωσία εξακολουθεί να είναι εργατικό κράτος αλλά με μια «εκφυλισμένη μορφή».

Ο Κλιφ διαφώνησε με αυτές τις απόψεις. Οπλα του στην διαμόρφωση της θεωρίας του κρατικού καπιταλισμού ήταν καταρχήν η ανάλυση του Τρότσκι που είχε διαμορφώσει από τη δεκαετία του ’30 και η σύγκριση ανάμεσα στις πρώτες αποφάσεις του εργατικού κράτους μετά τη νίκη της Ρώσικης Επανάστασης και τη μορφή του καθεστώτος από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 και μετά, καθώς και η επεξεργασία της φύσης του καθεστώτος με βάση τη μαρξιστική θεωρία.

Το πρώτο πράγμα που είδε ο Κλιφ μέσα από αυτή τη σύγκριση ήταν ότι το 1928-29 ξεκίνησε στη Ρωσία η πλήρης ανατροπή ακόμα και των τελευταίων υπολειμμάτων των κατακτήσεων της επανάστασης. Βασικό κριτήριο για τον Κλιφ ήταν το ποιος έχει τον έλεγχο της οικονομίας, δηλαδή των εργοστασίων. Αμέσως μετά την επανάσταση του 1917 η διαχείριση των εργοστασίων ανατέθηκε στα συνδικάτα. Αυτό το ρόλο έπαιζε η “τρόικα” που αποτελούνταν από τους εκπροσώπους των Μπολσεβίκων, τις εργοστασιακές επιτροπές και τον τεχνικό διευθυντή. Αυτός ο θεσμός θάφτηκε επίσημα το 1937. Το κάθε εργοστάσιο διοικούνταν από έναν διευθυντή που ήταν εξουσιοδοτημένος να παίρνει μόνος του τις αποφάσεις.

Οι διευθυντές των εργοστασίων, οι στρατιωτικοί, τα ανώτερα κομματικά στελέχη αναδείχθηκαν σε μια νέα άρχουσα τάξη. Εκτός από την κατάργηση κάθε έννοιας δημοκρατίας η γραφειοκρατία έβαλε την οικονομία να κινηθεί σε τελείως διαφορετικές ράγες, προχώρησε στην υποταγή της κατανάλωσης στη συσσώρευση και της βιομηχανίας στις πολεμικές ανάγκες. Εγκαταλείποντας την ιδέα της εξάπλωσης της επανάστασης η σταλινική γραφειοκρατία έβαλε σαν στόχο την εγκαθίδρυση του «σοσιαλισμού σε μια μόνο χώρα».

Αυτό σήμαινε την κατάργηση κάθε δημοκρατικού δικαιώματος στο χώρο εργασίας και την μεγάλη εντατικοποίηση. Οι μισθοί των εργατών μειώθηκαν, ενώ το 1934 έπαψε να υπάρχει ο θεσμός των συλλογικών συμβάσεων οι οποίες υπαγορεύονταν με διατάγματα. Το καθεστώς άρχισε να ενθαρρύνει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στην εργατική τάξη χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της δουλειάς με το κομμάτι. Το 1932 το 68% των εργατών πληρώνονταν με το κομμάτι. Εφαρμόστηκε ένα σύστημα εντατικοποίησης της εργασίας με την καθιέρωση της νόρμας, που ήταν ο μέσος όρος παραγωγής των εργατών. Οποιος εργάτης κατάφερνε να ξεπεράσει τη νόρμα κατά 50% τότε ο μισθός του έφτανε μέχρι και 200% πιο πάνω. Το κράτος ανεβάζοντας συνέχεια τη νόρμα παραγωγής είχε τη δυνατότητα να συμπιέζει με αυτό τον τρόπο το βιοτικό επίπεδο των εργατών. Το 1935 καθιερώθηκε η εκστρατεία υπέρ του σταχανοβισμού, όπου η νόρμα καθορίζονταν από τον συμψηφισμό του μέσου όρου των σταχανοβιτών (των πιο παραγωγικών εργατών) με τον αντίστοιχο μέσο όρο όλων των εργατών.

Οι συνθήκες εργασίας έγιναν ασύγκριτα σκληρότερες για την εργατική τάξη απ' ότι την περίοδο της επανάστασης. Απαγορεύτηκε η αλλαγή τόπου δουλειάς, η απουσία από την εργασία τιμωρούνταν με απόλυση και τις περισσότερες φορές με έξωση από το σπίτι αν αυτό συνδέονταν με τον τόπο δουλειάς, ενώ απαγορεύτηκαν οι απεργίες και όσοι απεργούσαν απειλούνταν με την ποινή του θανάτου ή με 20 χρόνια κάθειρξη.
Καθιερώθηκε η καταναγκαστική εργασία. Υπολογίζεται ότι το 1942 έφτασαν από 8-εώς 15 εκατομμύρια οι άνθρωποι που βρίσκονταν στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας.

Εκτός από την εντατικοποίηση της εργασίας της εργατικής τάξης, στην ύπαιθρο ο Στάλιν εφάρμοσε το πρόγραμμα της αναγκαστικής κολεκτιβοποίησης. Εκατομμύρια αγρότες αναγκάστηκαν με τη βία να εγκαταλείψουν τη γη τους και να εργαστούν σαν εργάτες στις πόλεις και οι υπόλοιποι να οδηγηθούν στα κολχόζ, όπου αναγκάστηκαν να εργάζονται κάτω από σκληρές συνθήκες. "Ανάμεσα στο 1928 -1936, ενώ η παραγωγικότητα της εργασίας τριπλασιάστηκε, οι μισθοί μειώθηκαν ουσιαστικά περισσότερο από 50%" αναφέρει ο Κλιφ. Αυτό βέβαια δεν ίσχυε για τους διευθυντές των εργοστασίων, για τους κυβερνητικούς αξιωματούχους που απολάμβαναν τελείως διαφορετικά προνόμια. "Ενα χαρακτηριστικό σημάδι των τρομερών εισοδηματικών διαφορών στη Ρωσία είναι η φορολογική κλίμακα. Στη φορολογική κατάσταση της 4ης Απρίλη του 1940 η ψαλίδα των εισοδημάτων που αναφέρονταν άρχιζε από το 1.800 ρούβλια το χρόνο και έφτανε μέχρι πάνω από 300.000".

Αυτή η διαδικασία δεν έγινε «φυσιολογικά» αλλά βίαια. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που αναφέρει ο Κλιφ ότι από τα μέλη του Πολιτικού Γραφείου του Μπολσεβίκικου Κόμματος που συγκροτήθηκε μετά την επανάσταση και σε όλη τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, μόνο ο Λένιν και ο Στάλιν πέθαναν από φυσικό θάνατο. Αλλοι εκτελέστηκαν αφού πρώτα πέρασαν από δίκες, ο Τρότσκι δολοφονήθηκε από πράκτορα της Γκε-Πε-Ου και άλλοι αυτοκτόνησαν ή πέθαναν στις φυλακές.

Ο Κλιφ θέτει το εξής ερώτημα: "Από σοσιαλιστική άποψη, πάντως, το αποφασιστικό κριτήριο δεν είναι η αύξηση της παραγωγής, καθ' αυτή, αλλά οι κοινωνικές σχέσεις που συνοδεύουν αυτή την τρομακτική ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Συνοδεύεται ή όχι (αυτή η ανάπτυξη) από μια καλυτέρευση της οικονομικής θέσης των εργατών, αυξάνει ή όχι η πολιτική τους δύναμη, ενισχύει ή όχι τη δημοκρατία, μειώνει ή όχι την οικονομική και κοινωνική ανισότητα, και τέλος περιορίζει ή όχι την κρατική καταπίεση; Αυτά είναι τα βασικά σοσιαλιστικά κριτήρια για την οικονομική ανάπτυξη.

Η βιομηχανική ανάπτυξη είναι σχεδιασμένη και αν ναι, από ποιον και για το συμφέρον ποιών;" Ετσι κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο χαρακτήρας των σταλινικών καθεστώτων ήταν ταξικός, ήταν κοινωνίες εκμεταλλευτικές. Το ρόλο της άρχουσας τάξης έπαιζε η κρατική γραφειοκρατία που είχε στην κατοχή της τα μέσα παραγωγής και κέρδιζε μέσα από την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης με τον ίδιο τρόπο όπως και στη Δύση η άρχουσα τάξη εκμεταλλευόταν την εργατική τάξη. Στη θέση της εργατικής δημοκρατίας που έβαζαν σαν στόχο οι Μπολσεβίκοι του Λένιν, μπήκε η υποταγή των εργατών στους στόχους για οικονομική ανάπτυξη της Ρωσίας και ο ανταγωνισμός με τις καπιταλιστικές οικονομίες της Δύσης.

Στόχος της γραφειοκρατίας του Στάλιν ήταν «να φτάσει και να ξεπεράσει» τους δυτικούς ανταγωνιστές της μέσα σε λίγα χρόνια. Αυτό χρειάστηκε τους γρήγορους ρυθμούς συσσώρευσης και εκβιομηχάνισης, την πλήρη υποταγή της λαϊκής κατανάλωσης στο βωμό της βαρειάς βιομηχανίας. Αυτό το στόχο είχαν τα πεντάχρονα πλάνα. Ηταν ή ίδια διαδικασία που ο Μαρξ την ονόμασε "πρωταρχική συσσώρευση". Η διαφορά λέει ο Κλιφ είναι ότι αυτή η περίοδος κράτησε στην Αγγλία 200 χρόνια και στην Ρωσία συμπιέστηκε μέσα σε μια 20ετία. «Οπως ο καπιταλισμός στα πρώτα του βήματα μεταχειρίστηκε με απάνθρωπη κτηνωδία τους εργάτες, το ίδιο έκανε και η ρώσικη γραφειοκρατία εφαρμόζοντας την μεγαλύτερη δυνατή αποτελεσματικότητα στην καταπίεσή της».

Προχωρώντας ο Κλιφ είδε ότι ο κρατικός καπιταλισμός υπόκειται στις ίδιες αντιφάσεις που περιέγραψε ο Μαρξ τον 19ο αιώνα. Ο κρατικός καπιταλισμός στη Ρωσία πέρασε από την περίοδο της ανάπτυξης στην περίοδο της βαθιάς κρίσης.

«Οι σταλινικές αποφάσεις παίρνονται με βάση παράγοντες που βρίσκονται έξω από κάθε δικό τους έλεγχο και συγκεκριμένα την παγκόσμια οικονομία και τον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Απ’ αυτή την άποψη, το ρώσικο κράτος βρίσκεται στην ίδια θέση με τον ιδιοκτήτη μιας καπιταλιστικής επιχείρησης που ανταγωνίζεται τις άλλες επιχειρήσεις». Η ρώσικη άρχουσα τάξη για να μπορέσει να επικρατήσει στον παγκόσμιο ανταγωνισμό αναγκάστηκε να σπαταλήσει τεράστια ποσά στους πολεμικούς εξοπλισμούς. Όμως αυτές οι οικονομικές επιλογές είχαν όρια. Σιγά σιγά η Ρωσία άρχισε να μένει πίσω στον παγκόσμιο ανταγωνισμό.

Αυτό έσπρωξε κομμάτια της άρχουσας τάξης να ξεκινήσουν μεταρρυθμίσεις από τα πάνω για να φέρουν τον εκσυγχρονισμό και την ακόμα μεγαλύτερη άνοδο της παραγωγικότητας. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις ξεκίνησαν από τη δεκαετία του ‘60. Ο Γκορμπατσόφ ήταν ο τελευταίος στη σειρά των μεταρρυθμιστών. Η οικονομική κρίση όμως μετατράπηκε τελικά σε πολιτική.

Ο Κλιφ φτάνει στο συμπέρασμα ότι όπως και στη Δύση έτσι και τα καθεστώτα του κρατικού καπιταλισμού γεννούν τον ίδιο τον νεκροθάφτη τους. Η μοναδική διέξοδος για την εργατική τάξη είναι η εργατική επανάσταση. Τα χρόνια που ακολούθησαν επιβεβαίωσαν τη θεωρία του. Οι επαναστάσεις ξεκίνησαν από την Ουγγαρία το 1956, συνεχίστηκαν στην Τσεχοσλοβακία το ’68, στην Πολωνία και στη συνέχεια στην ίδια τη Ρωσία. Όταν κατέρρευσε το Τείχος του Βερολίνου και τα επίσημα κομμουνιστικά κόμματα αδυνατούσαν να κατανοήσουν τις εξελίξεις και έπεφταν σε μια βαθιά απογοήτευση ενώ οι απολογητές του καπιταλισμού μιλούσαν για το «θάνατο του Μαρξισμού», ο Κλιφ με το πολύτιμο βιβλίο του έστελνε το μήνυμα της αισιοδοξίας. Αυτό το μήνυμα αποδείχτηκε μεταδοτικό για το παγκόσμιο κίνημα στην αυγή του 21ο αιώνα.

LIVE @ HEAVEN ... RIP GEORGE MICHAEL 1963 - 2016....

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 23, 2016

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 19, 2016

Τρίτη, Δεκεμβρίου 06, 2016

40 χρόνια από το "Anarchy in UK". Η αλήθεια βρίσκεται στους Sex Pistols;

La Femme – Mystere

01 – Sphynx
02 – Le vide est ton nouveau prenom
03 – Ou va le monde
04 – Septembre
05 – Tatiana
06 – Conversations nocturnes
07 – S.S.D
08 – Exorciseur
09 – Elle ne taime pas
10 – Mycose
11 – Tueur de fleurs
12 – Al Warda
13 – Psyzook
14 – Le chemin
15 – Vagues
16 – Always in the Sun
17 – Couteau

Δευτέρα, Νοεμβρίου 14, 2016

Pink Floyd - The Early Years 1967–1972

Arnold Layne (2016 remastered version)
See Emily Play (2016 remastered version)
Matilda Mother (2010 remix, 2016 remastered version)
Jugband Blues (2010 remix)
Paintbox (2016 remastered version)
Flaming (BBC session, 25 September 1967)
In the Beechwoods (2010 mix)
Point Me at the Sky (2016 remastered version)
Careful With That Axe, Eugene (single version, 2016 remastered version)
Embryo (from ‘Picnic’)
Ummagumma Radio Ad (Capitol US)
Grantchester Meadows (BBC session, 12 May 1969)
Cymbaline (BBC session, 12 May 1969)
Interstellar Overdrive (live at the Paradiso, Amsterdam, 9 August 1969)
Green Is the Colour (BBC session, 12 May 1969)
Careful With That Axe, Eugene (BBC session, 12 May 1969)
On the Highway (Zabriskie Point remix)
Auto Scene, Version 2 (Zabriskie Point remix)
The Riot Scene (Zabriskie Point remix)
Looking at Map (Zabriskie Point remix)
Take Off (Zabriskie Point remix)
Embryo (BBC radio session, 16 July 1970)
Atom Heart Mother (live in Montreux, 21 November 1970)
Nothing, Part 14
Childhood’s End (2016 remix)
Free Four (2016 remix)
Stay (2016 remix)

Δευτέρα, Οκτωβρίου 31, 2016

Max Richter / Black Mirror: Nosedive

01. On Reflection [07:15]
02. Dopamine 1 [00:51]
03. The Sorrows Of Young Lace [01:51]
04. Dopamine 2 [02:18]
05. The Journey, Not The Destination [04:37]
06. Nocturne [02:14]
07. The Consolations Of Philosophy [05:38]

Marching Church / Telling It Like It Is

01. Let It Come Down (3:18)
02. Up for Days (4:10)
03. Heart of Life (3:43)
04. Inner City Pigeon (5:04)
05. Lion’s Den (4:46)
06. Florida Breeze (5:26)
07. 2016 (4:02)
08. Achilles’ Heel (4:41)
09. Information (4:35)
10. Calenture (5:39)

Marching Church, the onetime solo project and now bona fide big band formed by singer Elias Bender Rønnenfelt, has followed its leader’s muse everywhere from their early days of 4-track lo-fi tapes, to Sam Cooke-tinged soul on This World is Not Enough, to outré free jazz on their most recent Coming Down 12". For Telling It Like It Is, Rønnenfelt and his bandmates have foregone much of their past proclivity for wild stylistic swings in favor of thematically unified, complicated, but fundamentally cohesive song arrangements; the studio itself at times acting as an auxiliary band member. The result is the most focused vision of Marching Church yet, but one that has lost none of its swagger, and none of its power to enthrall.
“We have here one world united under the sparks of one enormous disco ball hanging over us like the moon,” Rønnenfelt elaborates. “In one fleeting moment in the light of its mirrored surface we see human endurance, in the next we see doom.” The light and shade he finds in this worldview permeate the songs on Telling It Like It Is.
Rønnenfelt describes the new work “an album which raises multiple flags,” and “the sound of individualism stuck in the center of the modern world, swimming with and against the current.”
The band in 2016 comprises Rønnenfelt and his frequent collaborator and Iceage bandmate Johan S. Weith (on electric viola and guitar here), Lower’s rhythm section of Kristian Emdal and Anton Rothstein, trumpet player Jakob Emil Lamdahl, and Hand of Dust’s Bo Høyer Hansen. Augmenting these sessions are Maaike Van der Linde and Thora Sveinsdottir of the Stargaze Orchestra on flute and strings, and Sonja La Bianca of Choir of Young Believers on saxophone. The obvious chemistry among these players makes this the most cultivated Marching Church album to date, unveiling the full spectrum of capabilities and musical dexterity of each player. Telling It Like It Is taps into a debauched lunacy that teeters equally on the verge of exhaustion, and the charged sensuality rooted in our loins that keep us going.

Τετάρτη, Οκτωβρίου 19, 2016